جوشکاری اکسی استیلن

جوشکاری گازی فرایند اتصال فلزات است که در آن با استفاده از گرمای حاصل از احتراق مخلوط اکسیژن با یک گاز سوختنی ، عمل جوش انجام می گیرد .     

در این روش لبه های دو قطعه ای که باید به هم متصل شوند ، ذوب شده و پس از انجماد لبه های آنها به هم جوش می خورند . اغلب برای اتصال فلزات از یک فلز پرکننده نیز استفاده می شود . گرمای لازم برای ذوب فلز پایه از سوزاندن مخلوط اکسیژن و یک گاز سوختنی در مشعل مخصوص به دست می آید . شعله ی حاصل از سوختن این مخلوط به اندازه ای گرم هست  که فلز پایه را ذوب کند .           

حرارت توسط جابجایی و تشعشع به کار منتقل می شود. قدرت جابجایی به فشار گاز و قدرت تشعشع به توان چهارم درجه حرارت شعله بستگی دارد. لذا تغییر اندکی در درجه حرارت شعله می تواند میزان حرارت تشعشعی و شدت آنرا بمقدار زیادی تغییر دهد. درجه حرارت شعله به حرارت ناشی از احتراق و حجم اکسیژن لازم برای احتراق و گرمای ویژه و حجم محصول احتراق(گازهای تولید شده) بستگی دارد. اگر از هوا برای احتراق استفاده شود مقدار ازتی که وارد واکنش سوختن نمی شود قسمتی از حرارت احتراق راجذب کرده و باعث کاهش درجه حرارت شعله می شود.بنابرین تنظیم کامل گاز سوختنی و اکسیژن لازمه ایجاد شعله بادرجه حرارت بالاست.                                                                          


http://news.sanat.ir/images/newsread/1393/05/24/jF1408049837.jpg


متداولترین گاز سوختنی مورد استفاده در جوشکاری گازی ، گاز استیلن است . از پروپان ، هیدروژن ، گاز طبیعی و گاز زغال سنگ هم می توان استفاده نمود .                                                        

انتخاب گاز سوختنی به عوامل مختلفی از قبیل عوامل زیر بستگی دارد :                                     

1 - نوع فلزی که باید جوش داده شود .                                                                           

2 - دمای لازم برای جوشکاری                                                                                       

3 - سهولت تهیه                                                                                                       

4 - قیمت                                                                                                                

استیلن را می توان به صورت حل شده ( دراستون ) در کپسول خریداری کرد یا آن را در مولدهای مخصوص کم فشار یا پرفشار تولید نمود .                                                                           

کپسول استیلن:                                                                                                    

رنگ بدنه ی کپسول استیلن سبز یا قهوه ای است و بلندی آن کمتر از کپسول اکسیژن می باشد . شیرهای آن رزوه ی چپ گرد دارند و شلنگ های متصل به آن قرمز رنگ می باشد . به منظور تسهیل در تشخیص کپسول های اکسیژن و استیلن ، اتصالات کپسول استیلن را پخ دار یا شیار دار می سازند .

اندازه ی معمول این کپسول ها 2800 و 5400 لیتر است و در آنها استیلن حل شده با فشار 15 بار نگهداری می شود . کف سیلندر های استیلن تورفته است و به دلایل ایمنی باید آن را سرپا نگه داشت . زیرا استون موجود در سیلندر نباید وارد رگولاتور یا مشعل شود ، در غیر اینصورت ممکن است انفجار رخ دهد .                                                                                                                  

کپسول اکسیژن:                                                                                                   

کپسول اکسیژن سیاهرنگ است و خروجی های آن رزوه ی راستگرد دارند . رنگ شلنگ هایی که اکسیژن را به مشعل می رسانند آبی است . اندازه های معمول سیلندر اکسیژن عبارتند است از 3400 ، 5200 و 6800 لیتر و اکسیژن با فشار حداکثر 170 بار در آن نگهداری میشود .       

رگولاتور: جوشکاری با فشارهای زیاد امکان پذیر نیست.  بدین جهت بایستی فشار کپسول را کاهش داده و به فشار گاز تبدیل نمود فشار گاز با بزرگی و کوچکی سرمشعلی که برای جوشکاری به کار می رود تغییر می کند و مقدار آن معمولا برای اکسیژن 5/0 الی 4 اتمسفر و برای استیلن 2/0 الی 1 آتمسفر می باشد فشار گاز در تمام مدت جوشکاری ثابت و یکسان می باشد . عمل کاهش و تنظیم فشار گاز کپسولها به وسیله رگولاتور انجام می گیرد بنابراین رگلاتور دو وظیفه دارد:

1.      فشار گاز داخل کپسول را به فشار کار تبدیل می نماید.

2.      فشار کار را همیشه ثابت نگه می دارد.

رگولاتور از لحاظ ساختمان مکانیکی بر دو نوع است:

الف - رگولاتور انژکتوری
ب - رگولاتور سوپاپی

برای مطالعه مطالب بیشتر بر روی ادامه مطلب کلیک کنید.